Nauki według Keizana — wstęp

Keizan Jokin Zenji urodził się w 1264 roku ery zachodniej, a zmarł w 1325 roku. Niektóre źródła podają późniejszą datę narodzin na 1268 rok. Pochodził z potężnej arystokratycznej rodziny Fujiwara, która do XII wieku praktycznie sprawowała władzę w Japonii przez kilkaset lat.

Keizan Zenji był wielkim nauczycielem, który stał się filarem Soto Zen w Japonii i to właśnie jemu ta tradycja buddyjska zawdzięcza swoją popularność. Założył klasztor Sojiji na półwyspie Noto, który stał się najpotężniejszym centrum monastycznym Soto w całej Japonii.

Napisał bardzo wiele prac, ale do najbardziej znanych należy DENKOROKU, które tłumaczy się jako Przekaz Światła, ale bardziej poprawnym tłumaczeniem byłoby Przekaz Promienia Światła.

Denkoroku składa się z 53 krótkich rozdziałów i opisuje cały przekaz tradycji Soto Zen od Siakiamuniego Buddhy do pięćdziesiątego drugiego patriarchy w linii Soto, Koun Ejo Zenji (1198—1280) — następcy Dogena Zenji. Każdy z rozdziałów zaczyna się krótkim wstępem jak doszło do oświecenia każdego z patriarchów, następnie jest komentarz Keizana Zenji i na zakończenie jego wiersz. W ten sposób, choć Denkoroku opisuje historię przekazu, to jednocześnie historia każdego z patriarchów linii jest koanem. Ten styl nauczania jest bardzo charakterystyczny dla Keizana Zenji, który był zarówno wielkim mistrzem zen jak i niezwykłym wizjonerem.

Keizan Zenji napisał dość dużo nauk. Oprócz najobszerniejszego Denkoroku Należy do nich HIMITSU SHOBOGENZO, jest to zbiór dziesięciu koanów z jego komentarzem. Ten tekst nie jest tu przedstawiany z powodu czysto formalnego. Zbiory koanów należały do tajemnic poszczególnych linii przekazu Dharmy i nie ujawniano ich osobom postronnym. Pełny zbiór posiadali tylko ci, którzy byli następcami Dharmy w danej linii przekazu. Tej reguły powinniśmy się trzymać.

Na tej stronie przedstawiamy tekst Keizana Zenji dotyczący praktyki zazen. Nosi japoński tytuł ZAZEN YOJINKI i na polski możemy przetłumaczyć jako Zapiski Instrukcji do Zazen. Tekst ten jest nieco różny od Fukanzazengi Dogena Zenji. Kolejnym tekstem medytacyjnym Keizana Zenji jest SANKONZAZEN SETSU — Wyjaśnienie Trzech Korzeni Zazen.

Jednym z głównych klasztorów Keizana Zenji był klasztor Yokoji. Mnisi nowicjusze w Yokoji musieli studiować siedem tekstów klasycznych. Pierwsze trzy są sutrami.

1. Saddharmapundarikasutra, jap. MYOHORENGEKYO, Sutra Lotosu Wspaniałej Dharmy — ten tekst wyjaśnia dogłębnie nauki o ostatecznym wozie — nazywanym w sanskrycie BUDDHAYANA lub EKAYANA — co tłumaczy się na język polski jako Wóz Buddhy lub Jeden Wóz.
2. Brahmadżala Sutra, jap. BONMOKYO, Sutra Sieci Brahmy — jest to fundamentalny tekst dotyczący wskazań na poziomie Mahajany. Sutra ta zawiera pochodzenie wskazań i opisuje 10 wskazań Ciężkich Zakazów oraz 48 Mniejszych Wskazań.
3. Nirwanasutra, jap. YUIKYOGYO, Sutra Nauk Nirwany — ten tekst opisuje 8 ważnych pouczeń dla mnichów praktykujących Dharmę i medytację buddyjską.

Następne cztery teksty są czterema tekstami zen i autorem wszystkich jest Dogen Zenji.

4. Bendoho, Reguły Praktyki Drogi — są to bardzo szczegółowe reguły dla mnichów do codziennych praktyk w Sodo — medytacyjnej sali mnichów zen.
5. Fushukuhanho, Reguły Przyjmowania Posiłków w Klasztorze
6. Shuryoshingi, Reguły Shuryo — Świątyni do Studiowania dla Mnichów
7. Taitaikoho, Reguły Zachowania się w Przed Starszymi Mnichami. Dokładne tłumaczenie na język polski mówi: „Reguły Zachowania się w Przed Aczariami, którzy odbyli co najmniej 5 lat odosobnienia w klasztorze”, 5 lat odosobnienia w klasztorze oznacza 5 ango. Ango [jap.] to letnie odosobnienie, którego tradycja sięga czasów Buddhy, gdy w czasie porze deszczowej w lecie mnisi byli zobowiązani odbyć 90-dniowe ścisłe odosobnienie medytacyjne.

Te siedem tekstów było przeznaczonych dla mnichów odbywających surową i zdyscyplinowaną praktykę w klasztorze. Świeccy uczniowie otrzymywali różne nauki, pouczenia i instrukcje zarówno w bezpośrednio jak i poprzez listy. Jednakże system edukacji dla świeckich był znacznie mniej formalny i często zależał od danej sytuacji i problemu.

Prócz wymienionych tekstów mnisi nowicjusze byli zobowiązani do znajomości i przestrzegania Jishiho tj. „Reguł Zachowania przy Mistrzu”. Tekst ten pochodzi z Kyokairitsugi, który jest należy do kanonu buddyjskiego Taisho Daizokyo — „Wielkiej Skarbnicy Sutr i Tantr z okresu Taisho”.